Splitsing van België onontkoombaar

In dezer dagen waarin de Franstaligen een anschluss van Vlaams grondgebied eisen om hun drang naar lebensraum te vervullen, valt het op dat zij ervan uit gaan dat België wel degelijk zal splitsen.

Dat is niet zo verwonderlijk als het lijkt. Dat België vroeg of laat zal splitsen staat immers in de sterren geschreven en kan makkelijk worden uitgelegd.

Tot voor de Eerste Wereldoorlog werd in Europa land veroverd door voornamelijk militaire veroveringen. De twee wereldoorlogen brachten nog wat kleinere wijzigingen aan de landsgrenzen, maar nadien bleek men plots te beschaafd geworden om nog oorlog te voeren voor land.

Het Europese lappendeken vertoonde echter heel wat gebreken. Diverse volkeren zaten nog bij elkaar in één staat en hun groeiende zelfbewustzijn had het steeds moeilijker met de stand van zaken. De eerste decennia hielden de diverse ideologieën (zoals communisme) de landen nog mooi bijeen, maar eenmaal het ideologische rijk was uitgespeeld, kregen de nationalistische gevoelens de vrije loop. Het ene na het andere land viel uiteen, al dan niet vreedzaam. Tsjechoslovakije, Joegoslavië en de USSR werden gesplitst in meer logische onderdelen van een (bijna) verenigd Europa.
In andere landen krijgen regio’s steeds meer autonomie: de Spaanse regio’s, Schotland, enz.

Eén grote uitzondering op dit alles: België, dat als onecht federaal land steeds moeilijker functioneert. Niet alleen werd het land hopeloos ingewikkeld ingedeeld, in verschillende gemeenschappen, deelstaten en gewesten, de autonomie die elke deelstaat kreeg was relatief beperkt. Géén eigen arbeidsbeleid, geen eigen sociale zekerheid, geen bevoegdheden waarmee men de echte noden van de deelstaat kan aanpakken. Vlaanderen wil die eigen bevoegdheden wel, maar dat staan de Franstaligen niet toe. Reden? Geld, geld en nog eens geld. Geen geld voor de eigen bevolking, wél geld voor de eigen portemonnee, geld om de eigen gemakzucht te kunnen betalen.

De communautaire discussies zijn dan ook geen discussies omwille van het communautaire alleen. Het gaat om de werking van het hele land, of beter, het gaat om een beter bestuur, maar dan wel een beter bestuur van de eigen (deel)staat. Vakbonden en linkse partijen en organisaties roepen steeds weer dat de solidariteit op het spel zou staan en dat de échte problemen van de mensen niet worden aangepakt.

Ach, de meesten onder hen kunnen niet eens uitleggen wat ze met solidariteit precies bedoelen. Betekent een verregaande Vlaamse autonomie en zelfs onafhankelijkheid dat we onze Waalse buren niet meer zouden steunen? Natuurlijk niet! Maar het betekent evenmin dat we moeten blijven geld toestoppen dat hun burgers niet ten goede komt. En dat is wat nu gebeurt.

België zal dus zeker en vast splitsen. Die beweging is ingezet en kan onmogelijk nog worden tegengehouden. Het is nu aan de Franstalige politici om hun verantwoordelijkheid op te nemen voor hun bevolking, en niet voor het goed gevoel van hun persoonlijke portemonnee of van hen die hen netjes steunen in hun functie.

Ach, vakbonden (2)

Dom, dommer, domst. Het is écht wel van toepassing op de vakbonden.

De kunstmatig georganiseerde vakbonden van dit land betoogden vandaag in Antwerpen en Luik. En wat vragen eisen ze? Dat de regering het communautaire moet vergeten en zich eindelijk zou bezighouden met de echte problemen van de mensen.

Wat die vakbonden er nooit bijvertellen is dat het onmogelijk is om die echte problemen aan te pakken zonder een grondige staatshervorming. Wat koopkracht, vergrijzing, werkloosheid, enz. betreft zijn de noden in Vlaanderen en Wallonië immers zo verschillend dat geen enkele federale regeling aan de noden van beide regio’s kan beantwoorden. Dat beseffen stilaan alle Vlaamse politieke partijen. Maar bij de vakbonden blijft men dom en blind voor deze realiteit.

Misschien moet de pers maar eens uitleggen welke financiële voordelen de vakbonden hebben bij de unitaire staat. Want wees niet naïef. Als de vakbonden tegen regionalisering zijn en steeds weer het belang van de solidariteit tussen gemeenschappen onderstreept, dan wordt die standpunten ingenomen ten voordele van de eigen portemonnee, en zeker niet voor die van de mensen als u en ik.

Nationaal voetbalgevoel

Carl Huybrechts in Het Nieuwsblad van 7 juni 2008:

Een echt nationaal gevoel zal bij ons pas ontstaan als het land tot zijn normale proporties herleid is, als Vlaanderen een aparte entiteit is in Europa. Achter een Vlaamse en een Waalse ploeg kan je staan, maar achter een allegaartje? Niemand weet waarom sommige spelers mogen meedoen: is het omdat ze goed zijn of speelt een communautair geschil? Laat ook daarvoor dit land ophouden te bestaan. Dat is het verschil tussen een staat en een natie. Wij zijn een echte staat.

Discriminatie van het Antwerpse stadsbestuur?

Een opmerkelijk bericht in de krant vandaag: Alleen bedrijven die inspanningen leveren om allochtonen, mensen met een handicap of homo’s aan te werven, maken kans op een opdracht van Antwerpen. (bron)

Zelden zulke onzin gehoord. Als bedrijven niet discrimineren (en dus de bestaande wetten respecteren), dan nemen ze automatisch allochtonen en mensen met een handicap aan, op voorwaarde uiteraard dat die mensen de taal spreken (allochtonen), het werk fysiek aankunnen (mensen met een handicap) en in het algemeen gekwalificeerd zijn voor de gewenste functie.

En waarom de homo’s plots in dit plaatje staan, begrijp ik nog minder. Staat tegenwoordig op de sollicitatiebrief of c.v. vermeld wat zijn of haar seksuele geaardheid is? Hoe kan een bedrijf op dat vlak discrimineren?

De beslissing van het Antwerpse bestuur lijkt me een typisch linkse actie die haar doel totaal voorbij zal schieten en die me eerder bedoeld lijkt om bepaalde bevriende partners aan extra inkomsten te helpen.

Ik vraag me dan ook af of deze discriminatoire beslissing wel wettelijk is. Is het met deze beslissing niet zo dat wie discriminatie aanklaagt uiteindelijk zelf gaat discrimineren?

“Ocherme, Leterme”

Uit “De Zes”, nieuws over Drogenbos, Kraainem, Linkebeek, Sint-Genesius-Rode, Wemmel, Wezembeek-Oppem:

Wij hebben uw fameuze Vlaamse verkiezingsbeloften van die tijd echter gelegd naast de weinig smakelijke borrelnootjes die er vandaag nog van overblijven. Wij hebben ze gelegd naast de eerste povere realisaties van uw samengesprokkelde, in meerderheid Franstalige en syndicaal opgedrongen regering. Op de achtergrond doemen bovendien spookbeelden op van een paritaire staat, een nationale kieskring, versoepelde taalwetten, samenvallende verkiezingen, opnieuwe gefederaliseerde bevoegdheden, betaalde prijzen voor een mogelijk gesplitst BHV, niet-gerealiseerde resoluties van uw vroeger Vlaams Parlement en ga zo maar door. Om dan nog te zwijgen over de stilaan ontsporende begroting.

Bij dit pover resultaat, bij zoveel niet-nageleefde beloftes, bij wellicht zoveel tegenkanting van de politieke partijen die u onder de lat hebben gewild of die u het mes op de keel hebben gezet, past ons inziens in deze ook voor u zo benarde tijden slechts deze compassievolle bedenking: ‘Ocherme, Leterme’.

Ach, vakbonden

Soms vraag ik me af of vakbonden dom zijn of enkel maar doen alsof.

Kijk, ik heb heel wat sympathie voor de eisen van de treinvakbonden. Als ik de eisen hoor, dan vind ik die zelfs meer dan terecht. Maar die sympathie verdwijnt als sneeuw voor de zon wanneer ik zie dat ze hun eisen enkel kracht blijken te kunnen bijzetten door een flink deel van de werkende bevolking te gijzelen.

Resultaat: hun eisen hebben geen enkel draagvlak meer, worden niet gesteund door de publieke opinie en de directie van de NMBS komt er moreel gezien als winnaar uit. Méér nog, de bevolking wordt nu tweemaal getroffen: niet alleen ondervindt ze heel wat hinder van de staking an sich, ze moet er ook nog eens voor betalen!

Zijn er dan echt geen intelligente mensen binnen de vakbonden die inzien dat een actie mét steun van de bevolking heel wat meer effect zou hebben?

Blijkbaar niet. En ik heb nog geen enkel rationeel argument gehoord dat vóór een staking pleit. Een staking is eigenlijk een bijzonder laffe daad die wijst op een totaal gebrek aan creativiteit. Een staking die andere, niet-betrokken mensen schaadt is zelfs ronduit misdadig. In dat opzicht mag je de treinvakbonden gerust criminele organisaties noemen.

Wat mij betreft mogen de treinvakbonden gerust staken, maar ze moeten dan wel opdraaien voor de (financiële en andere) gevolgen. Zoniet zijn ze zelf schuldig aan wat ze de werkgevers voortdurend verwijten.

Noodgedwongen beknibbelen op uitgaven

Morgen stijgen de brandstofprijzen naar nooit geziene hoogten. Diesel krijgt een maximumprijs van maar liefst 1,401 euro per liter. Gelukkig betaalde ik daarnet bij Dats slechts 1,203 euro per liter. Die hoge prijs, waarvan een schandalig deel naar de fiscus gaat, begint stilaan onbetaalbaar te worden, zeker voor de minder begoede medemens.

Jammer genoeg is er absoluut geen alternatief. Het openbaar vervoer? Sorry, kan helemaal niet en wel om twee grondige redenen:
a. de reistijd zou al gauw meer dan verdubbelen, wat een ernstige aanslag zou betekenen op het gezinsleven
b. mocht 10% van de autobestuurders overschakelen op de trein, dan zou dit een absolute chaos betekenen. Nu al zitten de spitsuurtreinen overvol en kan er niets meer bij. En dan hebben we het nog niet over de vertragingen en stakingen die nu al te regelmatig de treinreizigers gijzelen.

Wat kunnen we dan wel doen om die hoge brandstofprijzen op te vangen? Eenvoudig: ernstig besparen op andere zaken.
Geen snoepjes of broodjes meer op kantoor, geen diverse kleine aankopen zoals CDs en kantoormateriaal of extra’s uit de supermarkt, een pintje minder op café, of geen grotere aankopen zoals computermateriaal en dure cadeaus.

Dat is uiteraard een slechte zaak voor de economie en vooral voor de kleine zelfstandige die ik zelf als zoon van zelfstandigen zo genegen ben.

Maar zolang men niet met alternatieve energiebronnen, die volgens mij zeker bestaan maar waarvan het bestaan wordt verzwegen zolang er olie voorradig is, op de proppen komt en zolang we een pnder meer dankzij de fiscus hoge brandstofprijs moeten betalen, zal de dalende koopkracht bepaalde delen van de economie steeds zwaarder treffen.

Wat kan je als regering van een klein land daartegen beginnen?

N-VA blijft Vlaanderen én de kiezer trouw

De splitsing van de kieskring B-H-V:

Na de stemming in de Kamercommissie (7 november) riep de Franse Gemeenschapsraad een belangenconflict in. Dit beproefd vertragings- mechanisme zorgt ervoor dat de kwestie eerst bij het Overlegcomité (60 dagen), nadien bij de Senaat (30 dagen), weer bij het Overlegcomité (30 dagen) en dan opnieuw in de kamer komt. Na het aflopen van de procedurele termijn kon het wetsvoorstel tot splitsing van B-H-V op de agenda komen van de plenaire vergadering van de Kamer. Dat gebeurde. Verwacht werd dat de Franstaligen meteen opnieuw een belangenconflict zouden inroepen maar zij eisten arrogant dat de Vlamingen het maar van de agenda moesten houden, anders zouden de Vlamingen … Die dreigende taal maakte weinig indruk en CD&V/N-VA agendeerde de splitsing wél. Dit ondanks de VLD die het Vlaams front doorbrak en voor uitstel pleitte. Ondanks alle druk hielden de N-VA en het kartel stand en werd de parlementaire procedure voortgezet. Waarop de Franstaligen amendementen indienden. Opnieuw een vertragingsmechanisme want de Raad van State moet nu die tekstaanpassingen bekijken. De Franse Gemeenschapscommissie in Brussel (COCOF) riep vrijdagmiddag 9 mei unaniem een belangenconflict in. Hiermee moesten de Franstaligen terugkomen op hun eerder dreigement, dankzij de onverzettelijkheid van het Vlaams kartel.

We beseffen uiteraard wel dat de feitelijke splitsing hiermee nog niet gerealiseerd is. Later kan ook het Waals parlement dit nog doen. Uiteindelijk kunnen 15 senatoren het wetsvoorstel ook nog naar de Senaat evoceren waar het dan opnieuw in commissie en plenaire moet gestemd worden. Wordt dus vervolgd.

CD&V/N-VA wil altijd een onderhandelde oplossing onderzoeken indien B-H-V zo sneller kan gesplitst worden, maar dat wordt sowieso onmogelijk gemaakt door de absurde tegeneisen van de Franstalige partijen (zoals de uitbreiding Brussel door de annexatie van Vlaamse gemeenten of de benoeming door de Vlaamse regering van Franstalige kandidaat-burgemeesters die provocatief de taalwetten overtreden).

Dat de Franstalige vertragingsmanoeuvres duidelijk maken dat “het Belgisch model” niet functioneert kan de N-VA niet bepaald deren. Dat volgende verkiezingen ongrondwettelijk zouden zijn zonder regeling van B-H-V (zie het arrest van het Grondwettelijk Hof) maakt het fiasco van het (door de Franstaligen aanbeden) “Belgisch model” alleen maar duidelijker.

De hervorming van de Belgische staat:

De N-VA trad niet toe tot de federale regering maar wil wel mee onderhandelen over een staatshervorming. Het feit dat er zonder de steun van de N-VA geen regeringsmeerderheid is onder de Vlaamse leden van de kamer van Volksvertegenwoordigers zorgt voor een interessante positie. Onder druk van CD&V/N-VA werd 15 juli als deadline ingeschreven in het regeerakkoord. Zonder akkoord over de staatshervorming vóór het parlementair reces is er dan geen federale regering meer.

CD&V/N-VA verhoogde de politieke druk nog via de Vlaamse regering: de Vlaamse regering wil 400 miljoen euro reserveren zodat de federale entiteit België de Europese begrotingsnormen kan halen op voorwaarde dat er op 15 juli een staatshervorming komt. “Maar op de Franstaligen maakt zoiets geen indruk. De eerste Franstalige politicus die de begroting en de staatsschuld echt een probleem vindt, die moet nog geboren worden”, merkte Luc Van der Kelen in Het Laatste Nieuws scherp op.

Het federaal regeringsbeleid:

Wat goed of aanvaardbaar is wordt gesteund door de Kamerleden van de N-VA, maar indien nodig formuleert de N-VA scherpe kritiek op de beleidsintenties van de federale regering en van bepaalde ministers. Zo nam senator Louis Ide de versoepeling van de contingentering op de korrel als anti-Vlaamse maatregel, waarvoor hij veel lof kreeg in de gespecialiseerde medische weekbladen De Huisarts en de Artsenkrant. De N-VA-Kamerleden Sarah Smeyers en Flor Van Noppen bekritiseerden respectievelijk de beleidsnota’s van cdH-minister van Werk Joëlle Milquet (vooral wegens de maatregel om werklozen die zich verplaatsen om aan een job te raken een premie van 75 euro te geven) en van PS-minister van Sociale Zaken Laurette Onkelinx (vooral omdat zij het overtollig aantal afgestudeerde Waalse artsen wil regulariseren).

B-H-V en l’enclave Bruxelles

Brussel-Halle-Vilvoorde mag niet gesplitst worden volgens de gewest- en taalgrenzen want dan kunnen de Franstaligen later volgens het volkenrechtelijk principe “uti possidetis” geen aanspraak meer maken op die Vlaamse territoria. Dat stelde Christian Behrendt, professor grondwettelijk recht aan de Université de Liège, woensdag 7 mei in een interview met Le Soir. Zo weet u meteen waarmee Franstalige academici bezig zijn.

Maar dat dit geen puur academisch hersengespin is bleek uit het debat in de Franse Gemeenschapscommissie waar het belangenconflict tegen de splitsing van B-H-V voorlag. Daar verklaarde Anne-Sylvie Mouzon (PS): “De PS kan niet aanvaarden dat er zo een interne grens wordt gecreëerd. Het zal een staatsgrens binnen de staat zijn die de splitsing van het land zal vergemakkelijken. Met Brussel als een enclave binnen Vlaanderen”.

Tijdens de onderhandelingen in Hertoginnedal (zomer 2007) legden de Franstalige partijen al de tegeneis op tafel: gebiedsuitbreiding van het Brussels Gewest door de annexatie van Sint-Genesius-Rode om zo de corridor tussen Brussel en Wallonië te realiseren.

En toch zijn er nog Vlaamse opiniemakers die vinden dat de Vlaamse politici zich wat inschikkelijker moeten tonen ..

B-H-V in 2 minuten

Het mag dan slechts 5 minuten politieke moed vragen om het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen, heel wat mensen vragen zich af waarom politici dat zo belangrijk vinden.

Voor wie de hele zaak niet zo goed begrijpt is er nu deze PowerPoint-presentatie. Het legt u in 2 minuten uit waarom dit dossier zo belangrijk is en waarom het uiteindelijk gaat om pure discriminatie en ongrondwettelijke acties van de Walen tegenover de Vlamingen.

Jammer dat de pers er niet in slaagt om dit dossier eens aan hun lezers uit te leggen.

Eén voor twaalf voor de politie

Het is ver gekomen in onze hoofdstad. Een Vlaming die een verkeersovertreding begaat wordt beboet (150 euro!), terwijl op net hetzelfde moment en in dezelfde straat Afrikanen zwaardere overtredingen maken en onbeboet blijven.

Het is dan ook niet meer dan logisch dat de Vlaming in kwestie klacht heeft neergelegd wegens racisme.

Het is meer dan een vaag teken aan de wand wanneer de gewone Vlaming een boete krijgt aangesmeerd omdat hij of zij twee kilometer te snel rijdt, terwijl de echte criminelen met rust worden gelaten of worden gedoogd omdat men schrik heeft van de etnische reacties die een eventueel optreden teweeg kunnen brengen.

Het is met de criminelen (of ze nu van vreemde oorsprong zijn of niet) en bepaalde etnische groepen zoals met de klimaatopwarming: indien we nu de nodige maatregelen nemen en optreden, kan er nog iets aan worden gedaan. Anders is het te laat, en dan zijn de gevolgen niet meer te overzien…

In dit PDF-bestand kan u het hele verhaal lezen.