Vlaamse feestdag

Er zijn mensen die het succes van de Vlaamse feestdag afmeten aan het aantal leeuwenvlaggen die aan de huizen hangen, of aan het aantal aanwezigen op deze of gene manifestatie of feest. Die mensen begrijpen niet waar het vandaag allemaal om draait.

Een nationale feestdag is een moment waarop je je eigen land eens vanop afstand bekijkt, om vervolgens trots te zijn op dat land en er blij om te zijn dat je er woont. Het is een dag waarop je je eigen land in de bloemetjes zet.

Dat kan zowel met als zonder uiterlijk vertoon, dat kan met en zonder woorden, dat kan met en zonder diepgaande gesprekken, dat kan met anderen maar ook alleen, maar heeft in wezen niets met politiek te maken maar alles met vaderlandsliefde.

Het is dan ook niet minder dan schandalig dat diverse BVs (een belasting ontwijkende Jean-Marie Pfaff, de compleet overroepen Axl Peleman, een Geena Lisa op retour) in de kranten verkondigen dat de Vlaamse feestdag hen niets zegt en dat ze die niet zullen vieren. Die mensen komen er openlijk voor uit dat zij ons land niet verdienen. Ze horen dan ook verbannen te worden naar de sloppenwijken van Charleroi.

Stel u voor dat een bekende Fransman zou verklaren dat quatorze juillet hem niets zegt, of een bekende Nederlander koninginnedag en oranje maar niets vindt. Die mensen zouden door de media in eigen land onder tonnen kritiek worden bedolven. Niet in Vlaanderen. Daar mag iedereen luidop verkondigen dat ze geen band hebben met Vlaanderen en er nog fier op zijn ook.

Dit laatste toont aan dat er nog heel wat werk is. Het Vlaamse bewustzijn mag dan wel gegroeid zijn het afgelopen jaar, er moet de mensen nog goed uitgelegd worden hoe ons land België écht in mekaar zit en hoe Vlaanderen voortdurend op vele vlakken wordt tegengewerkt door Wallonië. De pers speelt daar een cruciale rol in, maar houdt nog té veel vast aan hun politiek correcte dogma.

In ieder geval een prettige Vlaamse feestdag toegewenst.