N-VA blijft Vlaanderen én de kiezer trouw

De splitsing van de kieskring B-H-V:

Na de stemming in de Kamercommissie (7 november) riep de Franse Gemeenschapsraad een belangenconflict in. Dit beproefd vertragings- mechanisme zorgt ervoor dat de kwestie eerst bij het Overlegcomité (60 dagen), nadien bij de Senaat (30 dagen), weer bij het Overlegcomité (30 dagen) en dan opnieuw in de kamer komt. Na het aflopen van de procedurele termijn kon het wetsvoorstel tot splitsing van B-H-V op de agenda komen van de plenaire vergadering van de Kamer. Dat gebeurde. Verwacht werd dat de Franstaligen meteen opnieuw een belangenconflict zouden inroepen maar zij eisten arrogant dat de Vlamingen het maar van de agenda moesten houden, anders zouden de Vlamingen … Die dreigende taal maakte weinig indruk en CD&V/N-VA agendeerde de splitsing wél. Dit ondanks de VLD die het Vlaams front doorbrak en voor uitstel pleitte. Ondanks alle druk hielden de N-VA en het kartel stand en werd de parlementaire procedure voortgezet. Waarop de Franstaligen amendementen indienden. Opnieuw een vertragingsmechanisme want de Raad van State moet nu die tekstaanpassingen bekijken. De Franse Gemeenschapscommissie in Brussel (COCOF) riep vrijdagmiddag 9 mei unaniem een belangenconflict in. Hiermee moesten de Franstaligen terugkomen op hun eerder dreigement, dankzij de onverzettelijkheid van het Vlaams kartel.

We beseffen uiteraard wel dat de feitelijke splitsing hiermee nog niet gerealiseerd is. Later kan ook het Waals parlement dit nog doen. Uiteindelijk kunnen 15 senatoren het wetsvoorstel ook nog naar de Senaat evoceren waar het dan opnieuw in commissie en plenaire moet gestemd worden. Wordt dus vervolgd.

CD&V/N-VA wil altijd een onderhandelde oplossing onderzoeken indien B-H-V zo sneller kan gesplitst worden, maar dat wordt sowieso onmogelijk gemaakt door de absurde tegeneisen van de Franstalige partijen (zoals de uitbreiding Brussel door de annexatie van Vlaamse gemeenten of de benoeming door de Vlaamse regering van Franstalige kandidaat-burgemeesters die provocatief de taalwetten overtreden).

Dat de Franstalige vertragingsmanoeuvres duidelijk maken dat “het Belgisch model” niet functioneert kan de N-VA niet bepaald deren. Dat volgende verkiezingen ongrondwettelijk zouden zijn zonder regeling van B-H-V (zie het arrest van het Grondwettelijk Hof) maakt het fiasco van het (door de Franstaligen aanbeden) “Belgisch model” alleen maar duidelijker.

De hervorming van de Belgische staat:

De N-VA trad niet toe tot de federale regering maar wil wel mee onderhandelen over een staatshervorming. Het feit dat er zonder de steun van de N-VA geen regeringsmeerderheid is onder de Vlaamse leden van de kamer van Volksvertegenwoordigers zorgt voor een interessante positie. Onder druk van CD&V/N-VA werd 15 juli als deadline ingeschreven in het regeerakkoord. Zonder akkoord over de staatshervorming vóór het parlementair reces is er dan geen federale regering meer.

CD&V/N-VA verhoogde de politieke druk nog via de Vlaamse regering: de Vlaamse regering wil 400 miljoen euro reserveren zodat de federale entiteit België de Europese begrotingsnormen kan halen op voorwaarde dat er op 15 juli een staatshervorming komt. “Maar op de Franstaligen maakt zoiets geen indruk. De eerste Franstalige politicus die de begroting en de staatsschuld echt een probleem vindt, die moet nog geboren worden”, merkte Luc Van der Kelen in Het Laatste Nieuws scherp op.

Het federaal regeringsbeleid:

Wat goed of aanvaardbaar is wordt gesteund door de Kamerleden van de N-VA, maar indien nodig formuleert de N-VA scherpe kritiek op de beleidsintenties van de federale regering en van bepaalde ministers. Zo nam senator Louis Ide de versoepeling van de contingentering op de korrel als anti-Vlaamse maatregel, waarvoor hij veel lof kreeg in de gespecialiseerde medische weekbladen De Huisarts en de Artsenkrant. De N-VA-Kamerleden Sarah Smeyers en Flor Van Noppen bekritiseerden respectievelijk de beleidsnota’s van cdH-minister van Werk Joëlle Milquet (vooral wegens de maatregel om werklozen die zich verplaatsen om aan een job te raken een premie van 75 euro te geven) en van PS-minister van Sociale Zaken Laurette Onkelinx (vooral omdat zij het overtollig aantal afgestudeerde Waalse artsen wil regulariseren).

B-H-V en l’enclave Bruxelles

Brussel-Halle-Vilvoorde mag niet gesplitst worden volgens de gewest- en taalgrenzen want dan kunnen de Franstaligen later volgens het volkenrechtelijk principe “uti possidetis” geen aanspraak meer maken op die Vlaamse territoria. Dat stelde Christian Behrendt, professor grondwettelijk recht aan de Université de Liège, woensdag 7 mei in een interview met Le Soir. Zo weet u meteen waarmee Franstalige academici bezig zijn.

Maar dat dit geen puur academisch hersengespin is bleek uit het debat in de Franse Gemeenschapscommissie waar het belangenconflict tegen de splitsing van B-H-V voorlag. Daar verklaarde Anne-Sylvie Mouzon (PS): “De PS kan niet aanvaarden dat er zo een interne grens wordt gecreëerd. Het zal een staatsgrens binnen de staat zijn die de splitsing van het land zal vergemakkelijken. Met Brussel als een enclave binnen Vlaanderen”.

Tijdens de onderhandelingen in Hertoginnedal (zomer 2007) legden de Franstalige partijen al de tegeneis op tafel: gebiedsuitbreiding van het Brussels Gewest door de annexatie van Sint-Genesius-Rode om zo de corridor tussen Brussel en Wallonië te realiseren.

En toch zijn er nog Vlaamse opiniemakers die vinden dat de Vlaamse politici zich wat inschikkelijker moeten tonen ..