Dubbele standaard bij de parketten

Enige tijd geleden kreeg ik door de Aalsterse wegpolitie een boete van €50 aangesmeerd omdat ik twee kilometer te snel reed (52 i.p.v. 50) om elf uur ’s avonds toen er nauwelijks iemand op de baan was.

Ik weigerde de boete te betalen omdat dit zuivere pesterij was van de politie en ik op dat uur liever op de weg let dan voortdurend naar de kilometerteller te staren om te zien of ik net onder of net boven de 50 per uur rijd.

Mijn argumenten werden door het parket in Dendermonde niet aanvaard. Ik kreeg een aanmaning om alsnog de boete te betalen of anders voor de rechter te verschijnen. De reputatie van de politierechter in Dendermonde kennende, besloot ik maar om de boete alsnog te betalen.

Wat een verschil met het parket in Brussel! Daar mag je als allochtoon een molotov-coctail en stenen naar een politiewagen gooien, en je komt er hooguit van af met een tweetal uur gastvrijheid bij de politie. Geen boete, geen rechtzaak, niets… Want, oordeelt het parket, als je dit doet dan is dat niet voldoende om je aan te houden en dan ben je geen gevaar voor de samenleving.

Besluit: ik als argeloze gewone burger wordt als crimineel behandeld en moet eventueel voor de rechter verschijnen omdat ik twee kilometer te snel rijd en word als een pak gevaarlijker beschouwd dan een allochtoon die geweld pleegt.

Mijn laatste sprankeltje hoop op rechtvaardigheid berust bij het parket van Beveren, waar een klacht van mij loopt tegen een beruchte kwakzalver wegens schending van privacy en laster. Gelukkig ken ik daar via via enkele mensen die de verwerking van de gegronde aanklacht kunnen bespoedigen indien dat nodig zou blijken. Maar eigenlijk zou ik de invloed van die mensen niet hoeven te gebruiken.

Het mag dan ook niet verwonderen dat ik een deel van de oorzaak van het succes van extreem-rechts leg bij de parketten. Vrouwe justitia lijkt er al een lange tijd niet meer te vertoeven.