Rechtlijnige N-VA en Jong CD&V
25 februari, 2008 door sereniteit
N-VA stapt voorlopig niet mee in een regering Leterme I. Terecht. De borrelnootjes van de eerste fase van de staatshervorming zijn leuke accessoires, maar het hoofdgedeelte is nauwelijks beschreven en garandeert hoegenaamd niet dat er een échte staatshervorming volgen zal.
Het toont aan dat het bij N-VA niet om postjes gaat, zoals wel eens onterecht wordt beweerd, noch dat men zich aan stemmingmakerij bezondigt. N-VA is een rechtlijnige partij waar heel wat andere partijen een voorbeeld aan kunnen nemen.
Dat men bij OpenVLD euforisch doet, mag geen wenkbrauwen doen fronsen. Die partij staat er ondertussen voor gekend dat men in verkiezingsperiode forse communautaire taal spreekt, maar die steeds weer volledig inslikt het moment er een Franstalige in de buurt komt. Macht omwille van de macht, weet u wel…
Jong-CD&V bevindt zich in een lastig parket. Het beseft dat het nog steeds de oude, belgicistische knarren zijn binnen de partij (Eyskens, Dehaene, Schouppe) die het voor het zeggen hebben. De christen-democratische jongeren begrijpen dat hen dat electoraal zwaar kan opbreken, zeker indien er aan het kartel een einde zou komen.
Die verkiezingen komen er immers bijzonder snel aan. Na de zomer mag men zich al aan pre-campagnes verwachten en over amper jaar zitten we al in volle verkiezingsstrijd, voor twee (Vlaamse en Europese) of mogelijk zelfs drie (Vlaamse, Europese én federale) gelijkvallende verkiezingen. De uitslag van die verkiezingen zal werkelijk niemand kunnen voorspellen, ongeacht wat er de komende maanden politiek nog gebeuren zal.
Bart De Wever zou best een ‘momentum’ uitkiezen om het kartel te verlaten: nu of bij de tweede fase? De geloofwaardigheid i.v.m. het gedogen heeft de elasticiteitsgrens bereikt.
@ Raf : vind van niet. Je laat de andere kant van de CD&V daarmee de bovenhand krijgen en die zullen in hun nopjes zijn dat de N-VA zo sloom is om de premier te leveren maar uiteindelijk wel afhaakt. Zo voorkom je dat men bij de CD&V kleur moet bekennen. En je verlegt het probleem naar de N-VA. Daarom moet de N-VA haar deel van het contract voldoen. Als ze dat niet doet is het voor de anderen gemakkelijk om de schuld bij de N-VA te leggen.
En natuurlijk ik begrijp wel, we halen maar weinig belangrijke resultaten. Maar die zijn honderd keer meer dan die grote partij die ruim vier keer zoveel kiezers kan overtuigen. Dat is het enige waar het die laatste vijf jaar over ging. Aantonen dat het mogelijk is om veranderingen door te drukken. Hoe klein ook. Maar door stand te houden krijg je de goedkeuring van de kiezers. En de volgende keer schud je de kiezers nog verder door elkaar en gaan ze “moven”.
Dat is het essentiële punt. In de Vlaamse strijd moet je aantonen dat de weg die die partij zo volmondig verkondigd heeft nergens toe leidt. Pas daarna kan je de kiezers tot inzicht brengen. Door in de kaart te spelen van die “andere kant” maar ook van de O-VLD en zelfs LDD kom je nergens terecht.
Als je de CD&V voor de keus zet moet ze zichzelf in de voet schieten. Zie vandaag over de standpunten van Ludwig Caluwé (N-VA webstek). Er is geen weg terug. Enkel de N-VA kan zichzelf de toekomst ontzeggen.
Ik zie weinig verschil tussen de puinhoop na zoveel jaar Verhofstadt en de nieuwe puinhoop die in de maak is. De begroting bulkt van de eenmalige maatregelen. Hebben we daar op zitten wachten? En wat met BHV? Politieke moed…? Ofwel steun je het kartel en ga je mee in de regering ofwel niet en verlaat je het kartel. Een tussenweg is er niet.