Audaces fortuna iuvat…

Yves Leterme is officieel aan z’n tweede, in werkelijkheid aan z’n derde formatiepoging begonnen. Nu wordt het voor Vlaanderen gevaarlijk.

Het is immers de laatste kans van Leterme. Slaagt hij nu niet, dan mag hij zijn federale politieke ambities mogelijk voorgoed opbergen. Draaien we nu even de zaken om, dan is de situatie de volgende:

Slaagt Yves Leterme er niet in om de Franstaligen tot de knieval te dwingen, dan zal CD&V de knieval moeten doen om Leterme eerste minister te maken. En zelfs als dankzij toegevingen van welke kant ook de onderhandelaars tot een akkoord komen, dan nog moet de achterban van elke partij zich akkoord verklaren met de overeenkomst.

Die achterban is de achillespees van om het even welk oranje-blauw regeerakkoord er nu zou worden gemaakt. Die achterban is immers niet zo dom en weet dat er binnen twee jaar opnieuw verkiezingen zijn, en dat tijdens de campagne voor die verkiezingen zonder twijfel zwaar zal verwezen worden naar wat de komende dagen en weken wordt bedisseld afgesproken.

Eigenlijk is er nog niets veranderd sedert de dag na de verkiezingen. Ik herhaal dan ook graag wat ik op 12 juni schreef en wat nog steeds klopt als een bus:

De huidige situatie is eenvoudig: aan de ene kant zijn er Vlaamse partijen die allen zonder uitzondering – zelfs Groen! – ervan overtuigd zijn dat een staatshervorming absoluut noodzakelijk is om de problemen beter te kunnen aanpakken.

Anderzijds zijn er de Waalse partijen CDH en MR maar eigenlijk zeker ook de PS die luidop verkondigen dat een staatshervorming niet alleen niet gewenst is, maar dat ze er zelfs niet eens willen aan meewerken.

Goed dan, indien de Waalse partijen geen hervorming wensen door te voeren, indien zij de problemen in ons land niet wensen op te lossen op de best mogelijke manier, dan komt er gewoonweg geen federale regering en splitsen we het land maar best meteen.

Dát en niets anders is de enig mogelijke oplossing uit de impasse die zich nu stelt. Tenzij… één van beide partijen overstag zou gaan. Maar ik geloof nooit dat dat zal gebeuren. Wie dat doet, aan welke kant van de taalgrens ook, wie ook maar de minste toegevingen doet na de verklaringen van de afgelopen dagen en uren, zal het gelag bijzonder zwaar betalen bij de volgende verkiezingen (al binnen twee jaar).

Ik zou nu niet graag in de schoenen van Leterme willen staan. Dat hij maar vooral aan Vlaanderen én aan de spreuk in de titel van dit bericht denkt…