Desinformatie en leugens troef

Zelden zoveel desinformatie en leugens gezien in de VRT-reportage over de petitie voor solidariteit.

Je moet al behoorlijk dom en naïef zijn om te geloven dat de splitsing van ons land zou betekenen dat er plots geen solidariteit meer zou zijn tussen Vlaanderen en Wallonië. Uiteraard zal en moet die solidariteit blijven. Maar… ze moet op Europees niveau worden geregeld én het geld moet bij de mensen terechtkomen die het echt nodig hebben, en niet in de zakken van de PS zoals nu gebeurt.

Dat juist de vakbonden de initiatiefnemers zijn van deze petitie verbaast mij enorm. Ik dacht dat vakbonden tegen werkloosheid waren, dat vakbonden het beste voorhadden met de werknemers in dit land. Blijkbaar heb ik mij vergist.
Immers, de werkloosheidsgraad in Vlaanderen is een pak lager dan in Wallonië, de oorzaken voor die werkloosheid zijn anders, en de maatregelen die moeten worden genomen zijn ook niet dezelfde. Hoe kan je dan op federaal vlak één maatregel voor beide landshelften nemen? Neen, de werkloosheid, de werkgelegenheid, de vergrijzing van de bevolking kan je doeltreffend enkel en alleen op regionaal vlak nemen. Maar vakbondslui behoren schijnbaar ook al niet tot de top van de intellectuele curve.

En dan de culturele wereld. Ach, Axelle Red meent dat het allemaal rond geld draait. Arm wicht. Alsof háár standpunt niet rond geld draait. Zonder steun aan Wallonië verkoopt ze er geen rotte plaat meer. Nu ja, dat mens heeft al eerder getoond dat ze niet bij de slimste van de klas is.
En dat Axelle Red veel van Vlaanderen houdt, merken we aan haar webstek. Die is uitsluitend in het Frans en het Engels opgemaakt.

Dat Vlaanderen zijn rijkdom dankt aan de vroegere solidariteit van Wallonië is nog zo’n belgicistisch verzinsel dat naar het rijkdom der fabelen kan worden verwezen. Diverse studies hebben aangetoond dat dat nooit het geval is geweest.

Kortom, deze petitie en de ruime aandacht eraan op staatszender VRT, is niet meer dan een laatste, krampachtige stuiptrekking van de belgicisten.

Ik eindig met een citaat van Peter De Graeve, docent (en dus academicus) aan de universiteit Antwerpen (citaat gevonden bij LVB):

België is onmiskenbaar een regime. De organisatie van het land wordt gekenmerkt door een bewindsvorm, niet door een echt democratisch proces. De zinvolheid van dit Belgische bewind staat vandaag terecht ter discussie. Het behoud van het Belgische bewind wordt vandaag terecht op het spel gezet. Het al dan niet overleven van dit bewind vormt de kern van de huidige crisis. België is een bewind, geen democratie. De mogelijkheid of onmogelijkheid van een waarlijk democratische hervorming van het Belgische regime zal beslissen over de uitkomst van de huidige crisis. (…)

De radicalisering van de Vlaamse publieke opinie is onomkeerbaar. Wie dit niet wil inzien, staat nog enkele ontmoedigende weken en maanden te wachten. De radicalisering is onomkeerbaar om een eenvoudige maar dwingende reden. De Vlaamse opinie wil namelijk niet weten van een regime waar democratische regels verschillen al naargelang van de regio waar men zich bevindt. Ze wil niet weten van een grondwet die alleen die ‘demos’ in bescherming neemt die Frans spreken verheffen tot een universeel recht, maar het Nederlands afdoen als een vervelend regionaal fenomeen. Ze wil, kortom, niet weten van een politieke kaste die zich handig wegstopt achter hoogdravende principes van verdraagzaamheid, democratie (FDF), hervormingsgezindheid (MR), solidariteit (PS) en universeel humanisme (CdH), maar die in werkelijkheid een naar de huidige Europese normen aftands royalistisch, antidemocratisch en op egoïsme gebaseerd regime verdedigt.

Wedden dat die belgicisten hier geen inhoudsvol argument tegenin kunnen brengen?